Een Mentale Knipbeurt in 8 minuten

[Voor de lezer, deze knipbeurt ging in een heel hoog gesprekstempo. De dame in kwestie was totaal overrompeld..]

Erica komt binnen. Goed gemutst. Stevig en een beetje gespannen.

A: Wat is het probleem?
E: Nou zeg, ook goedemorgen. Ik zit net.
A: Ja precies, wij hebben een kwartier en willen liever sneller…dus wat is het probleem?
E: [Lacht] Oh jee, keuzestress…welk probleem gaan we nemen…
A: Relatie?
E: Nee, dat is goed!
A: Werk?
E: Ja.
A: En wat precies?
E: Ik heb last van mijzelf!
A: Gelukkig, hebben anderen in ieder geval geen last van jou!
E: [Lacht heel hard!]
A: Kom op, wat is het precies!
E: He joh, ik mag toch wel ff om mijzelf lachen!?
A: Nee, eigenlijk niet. Tempo Erica!
E: [Lachend] Ik weet heel veel, voel heel veel, maar ik handel er niet naar.
A: Niet? Wat doe je dan niet?
E: Goed voor mezelf zorgen!
A: En wat is dat dan?
E: Tijd voor mezelf, pauze nemen, reflectietijd..
M: [Breekt abrupt in] Ben je snel afgeleid?
E: [Vol overtuiging] Ja ENORM!!
M: Dus iets afspreken met jou is gedoemd te mislukken omdat je wordt afgeleid.
E: [In de war] euhh
M: Is er iets dat je helpt focussen? Is er iets heel belangrijk voor jou?
E: [Wederom vol overtuiging] Ja, mijn kind!
M: Dus als je een foto van je kind ziet, is dat jouw aanwijzing dat je goed voor jezelf moet zorgen.
E: Grappig dat je zegt. Ik heb focus nodig. Enige tijd geleden deed ik dat met een afbeelding van een vlinder, omdat ik altijd zo fladder. En als ik naar de vlinder keek, zorgde ik die dag veel beter voor mijzelf!
E: [na enige seconden stilte] Het is toch idioot dat ik dit nodig heb. Ik voel echt plaatsvervangende schaamte.
A: Volledig terecht! Ik zou me ook kapot schamen….

E: Ja maar het helpt me, mijn dochter is net het huis uit, toen ze voorheen thuis was, maakte ik tijd voor haar en daarmee ook voor mijzelf.
M: Gaat dit je helpen?
E: Jazeker, dit helpt echt!….is het dan zo simpel? Zou het zo simpel zijn? Ja, weet je wat ik nu merk? Nu denk ik, ben ik echt zo’n stumper die mijn dochter nodig heeft om dit af te dwingen?
M: Wat zou jouw dochter zeggen als ze hier is?
E: Mam, doe niet zo achterlijk, stel je niet aan! Als het je helpt is het toch goed?!
A: Mooi, gaan we een contract opstellen!
E: [Lacht opgelucht] Oh, jeetje!!

Ik Erica, hang foto van mijn dochter bij mijn bureau om me eraan te herinneren dat ik tijd voor mijzelf inplan.

M: Wanneer ga je dat doen?
E: Vanmiddag!  Jemig wat is dit simpel zeg?
A: Ja hallo, weet je hoe lang wij hier voor gestudeerd hebben….ben blij dat je zo weer vertrekt!….simpel…tsss

Met een enorme lach vertrekt Erica binnen 8 minuten de coachsalon. Nog diezelfde middag stuurt ze ons een foto van haar bureau met foto van dochter uiteraard….

Harteloze moeder viert Coronafeest

Bianca komt vastberaden in de stoel zitten en ziet er opgeruimd uit. Ze beschrijft een goed leven in Coronatijd. Ze heeft een goede relatie, een hechte band met de kinderen, haar werk loopt alles op rolletjes en toch heeft ze een probleem. 

A: Fijn dat je er bent Bianca. Wat is jouw probleem?
B: (denkt even na over de formulering en zegt dan) Je zou kunnen zeggen jong volwassen kinderen die niets kunnen vanwege Corona.
A: Herhaalt letterlijk. “Je zou kunnen zeggen jong volwassen kinderen die niets kunnen vanwege Corona” Dat is wel lekker duidelijk Bianca. Wat bedoel je in godsnaam?!
B: Mijn kinderen! Twee ervan zijn eigenlijk al het huis uit, maar zijn nu weer thuis en ze hangen de hele tijd!
A: Hangen ze? Aan het plafond ofzo?
B: [lacht] Nee, ik bedoel dat ze niks doen.
A: Wees dan ook duidelijk. Jouw probleem is dus dat jouw kinderen niks doen?! Hoezo is dat een probleem?
B: Het raakt MIJ. Ze kunnen zo weinig.
A: Oke, en hoe ervaar je jouw EIGEN situatie in Coronatijd?
B: Best goed eigenlijk.
A: Dus met jou gaat het goed en met hen gaat het slecht. Wat is dan jouw probleem? Vinden je kinderen dat ook?
B: Zij geven hun leven nu een lager cijfer, dat zeggen ze tegen mij.
A: Nog steeds hun probleem toch?
B: Ik word er verdrietig van….
A: Dus het probleem is dat je verdrietig wordt door jouw kinderen
B: Ja!
A: Wat een rotkids. Jij voelt je eigenlijk prima, maar zij maken jou verdrietig. Ik zou ze snel het huis weer uitzetten.
B: Dat denk ik ook wel eens eerlijk gezegd….[geschrokken]. Nee, zo bedoel ik het niet, maar….
A: Jawel, JIJ hebt gewoon last van jouw kinderen doordat ze zich niet prettig voelen. Toch?
B: [schoorvoetend]. Ja, dat is eigenlijk wel zo.
M: Ooooh, wat ben jij een slechte moeder zeg! Harteloos. Die arme kinderen.
B: Ja, dat voelt dus slecht.
M: Terecht, je bent ook een harteloze moeder! Je eigen kinderen nog wel!
A tegen M: Ik had dit niet van Bianca verwacht, jij? Zo gemeen tegen die arme kinderen. Die voelen zich denk ik helemaal niet meer fijn thuis. Zou ze de kinderen iets aandoen? Nee toch? Misschien toch het meldpunt Huiselijk geweld ff tippen. Je weet maar nooit….
B: [schiet vol in de lach]. Het is me duidelijk mannen! Zo erg is het niet. Ik realiseer me dat het niet mijn probleem is. Maar ik voel me er toch verdrietig over. 
A:  Mooi! Wat zou je eraan willen doen?
B:  Een poging doen om het zo aangenaam mogelijk te maken.
M: Logisch, daar zijn moeders voor om dingen beter te maken voor kinderen. Maar wat zou je aan je EIGEN gevoel willen doen?
B: Uh, zeggen dat ik me niet fijn voel…
M: Goed zo, hoe zouden ze reageren?
B:  [lacht] Zo grappig, gisteren zei mijn dochter nog:  “Gelukkig maar dat je je slecht voelt!”.
M: Precies, anders zou je écht een harteloze moeder zijn.
B:  [lacht wat harder] Ja, als je het zo zegt…dat is eigenlijk wel zo. Ik baal er gewoon van dat zij er last van hebben en ik een betere tijd heb gehad in dezelfde periode in mijn jeugd.
A: Pech voor hun dus. Maar even terug: wat ga JIJ eraan doen”
B: Loslaten, denk ik.
M: Hoe dan?
B: Meer luisteren naar ze en niet in mezelf gaan zitten.
A: Een soort Coronaspreekuur houden zeg maar! Kom snel even zitten, want mama voelt zich niet zo goed.
B: [Schiet weer in de lach]
M: Ook bijzonder eigenlijk: je voert nu gesprekken met je kinderen die je anders nooit zou voeren!
B: [Enthousiast] Ja klopt, ze zijn veel meer thuis. We spreken meer met elkaar. Het is veel gezelliger en we hebben mooie gesprekken.
M: En als Corona straks weg is, zijn zij ook weg en heb je het weer lastig dat ze weg zijn. Zaten ze maar weer op de bank, denk je dan.
B: [lacht hard] Ja, dat is waar! Wat ben ik toch aan het mutsen.
A: Eigenlijk moet je het dus vieren! Muziek aan, fles wijn open en gaan! Vieren die Coronatijd!!
B: Ja, dat ga ik doen! Morgenavond zijn we weer samen, ik ga dan gewoon zeggen dat ik het fijn vind dat ze er zijn. Ik ga er een feestje van maken. Ik heb er nu al zin in!

Een bullshitbaan op bergschoenen

Samantha marcheert binnen op haar bergschoenen. Ze ziet eruit alsof ze na de knipbeurt een rondje Gelderland gaat lopen…in een weekend…

M: Zo! Lekkere schoenen! Sta je lekker stevig in!
S: Zeker!
M: Precies
S: Wat?
M: Je zei ‘zeker’, dat ben je ook zeker met die schoenen aan
S:[lacht] Nou, dat valt wel mee hoor…
M: Wat valt er mee?
S: Dat is zo zeker ben. ik moest ook even nadenken over mijn probleem, dus zo zeker ben ik niet.
A: Oh, gelukkig. Je bent dus onzeker!
S: Nou, dat ook weer niet….maar ik moest wel ff nadenken.
M:Nadenken? Heb je geen probleem?
S: [vertwijfeld] Nou…
M: Helemaal niet erg hoor. Gaan we lekker thee drinken en beetje kletsen over wandelen in Nederland. Heb ik best zin in. Jij?
S: [valt even stil en veert weer op] Wat een onzinnige baan heb ik ook!
M & A kijken elkaar aan en zeggen dan bijna tegelijk: EINDELIJK!
S: [verschrikt] Wat?
A: Eindelijk iemand die er gewoon voor uit komt: een bullshit baan. Net als zovelen heb jij er één en je durft het gewoon te zeggen! 
M: Scheelt zoveel tijd ook.
S: Scheelt dat tijd?
M: Meestal duurt het 10 minuten voordat mensen achter hun probleem komen en dan hebben we nog maar 5 minuten over!
S:  5 minuten om het op te lossen? Kan dat dan?
M: Oplossen? Wie heeft het over oplossen? Het is toch geen probleem of wel? Werk is gewoon werk en jij hebt genoeg andere dingen die wel leuk zijn: wandelen bijvoorbeeld!
S: Nou, werk moet wel een beetje zingeven.
M: Een andere baan is dan het antwoord toch?
S: Nou, dat weet ik niet, misschien moet ik gewoon iets anders doen binnen het bedrijf
A: En wat heb jij dan te bieden?
S: [verward] uh ja….
M: Zo te horen mag je blij zijn met de baan die je hebt. Lekker blijven doen wat je doet. Geen verandering en vooral veilig.
S: [krachtige stem] Nee, dat is niet waar! Ik kan doorpakken, heel goed leiding geven….maar nu ben ik dus een soort coach. Ik draag zo gewoon niet genoeg bij…
M: Niet genoeg voor wie?
S: Voor de mensen die ik coach!
M: Vinden die dat?
S: Nee, die zeggen dat ze blij met mij zijn.
A: Bullshit dus en ook nog eigenwijs! Wees blij dat je de baan nog hebt!
S [schiet weer in de lach] Nou ja, wat moet ik nou met jullie…ik ben gewoon goed in…
A: [onderbreekt] Accepteer nou gewoon dat je een BULL-SHIT-BAAN hebt!
S: Nee! Ik heb geen bullshitbaan. Ik ben goed in coachen, mensen zijn tevreden en ik bereik resultaat. Ik wil alleen meer toevoegen.
M: Werk je fulltime?
S: Nee?!
M: Dat is het antwoord: je moet weer fulltime gaan werken, want dan kan je er nog vaker zijn voor meer mensen! 
S: Nou, ik wil wel meer helpen en krachtiger optreden.
A: Bullshit. Ik zie jou dat niet doen… Hoe dan?
S: [krachtig] Door meer de leiding te nemen en te zeggen wat ik van iets denk in plaats van alleen maar vragen te stellen!
M: En dan trek je gewoon altijd die schoenen aan: sta je lekker sterk!
S: [lacht hardop] Precies, dat is wat ik ga doen! 


S: En by the way mannen, mijn werk ik zeker niet zinloos en ik geniet ervan. Dank jullie wel voor het inzicht!

Rob komt van de apenrots

We zijn bij een woningbouwcorporatie en mogen daar ruim 15 mensen knippen. Dan komt Rob binnen. Gebruind, zwart overhemd, grijze haren naar achteren gekamd. Dé stereotype alfa man.

Arno: Zo Rob, jij ziet er goed uit. Zongebruind, zelfverzekerd en zat geld op de bank volgens mij.
Rob: Ik mag niet klagen.
Arno: Wat is dan het probleem?
Rob: Ik heb veel ruzie
Arno:[lacht] Echt?! Wat een verrassing. Iemand die zo duidelijk laat zien dat hij exact weet hoe het zit veel ruzie????
Rob: Ja, ik weet inderdaad vaak precies hoe het moet
Arno: Behalve dit dan….
Rob: Ja, inderdaad. Nou, ik weet het wel. Alleen Astrid gaat er niet in mee
Arno: Je vrouw?
Rob: Vriendin, ik ben al twee keer eerder getrouwd geweest
Martijn: En die zijn zeker weggegaan omdat je het altijd zo goed weet?
Rob: Ja, inderdaad!
Arno: Dus dit is geen probleem maar een patroon
Rob: Alleen Astrid is zo godvergeten fel. Ze kan heel goed ruziemaken.
Arno: Dat ben je niet gewend hè?
Rob: Nee, meestal kan ik ze met gemak aan.
Martijn: Hoe lang duren jouw relaties meestal?
Rob: Mijn vorige duurde twaalf en de andere negen jaar.
Martijn: En met Astrid?
Rob: Nu drie jaar.
Arno: Dus nog drie jaar en dan is het gebeurd…..
Rob: Hoe bedoel….
Arno: Vorige twaalf, toen negen en nu dus zes jaar. Lijkt me logisch toch?
Martijn: Rob, weet je wat het probleem is? Jij bent natuurlijk veel te lief voor haar. Ik snap wel dat ze dol op je is.
Rob: Ik heb me nog nooit zoveel aangepast als in deze relatie….
Arno: Je legt zeker de kleren voor haar klaar? Kookt ze wel eens iets dat jij lekker vindt? Bepaalt zij wanneer ze sex wil? Jongen toch….
Rob: Nee, we eten gelukkig wat ik lekker vind
Arno: En jij ligt bovenop toch? In bed.
Rob: Ja, tuurlijk!
Arno: Dus hoezo aanpassen. Je onderdrukt haar gewoon, net als al haar voorgangsters. Lekker bezig Rob!
Rob: Nou, ze vindt het anders niet zo heel erg volgens mij
Martijn: Hoe heb jij je dan aangepast?
Arno: Hij eet nu met mes en vork, pist niet meer de hele wc onder en wast ook één keer per week af.
Rob: [moet heel hard lachen] Nou, ik vind dat ik me genoeg heb aangepast.
Martijn: Dus wat is nu jouw probleem?
Rob: Dat ik vind dat ik me genoeg heb aangepast! Ik ben zelfs helemaal naar Zwolle verhuisd voor Astrid. Nu is het haar beurt om water bij de wijn te doen.
Arno: Zo is dat Rob, je wilt geen watje worden! Dus jij wilt je gewoon niet meer verder aanpassen, toch?! Je trekt hier de lijn en gaat dat Astrid haarfijn uitleggen!
Rob: Ja, dat is het eigenlijk wel.
Martijn: Eigenlijk??
Rob: Nee, niet eigenlijk. Dat is het precies!!
Arno: Nou, gaan we dat opschrijven in een contract!
Rob: Contract?
Martijn: Dit is het toch precies, zei je? Dan leggen we dat vast en ga je dat morgen LUID en DUIDELIJK aan Astrid vertellen! Het is genoeg geweest! Is ze helemaal gek geworden, wie denkt ze wel dat ze is. Dat ze aan jou, ROB de lakens kan gaan uitdelen? Terug achter het aanrecht zal ze!!!!
Rob: Nou, zo duidelijk is het ook weer niet….
Arno: Nu moet je goed luisteren Rob, het is genoeg toch?
Rob: [schuchter] ja
Arno: Genoeg aangepast toch?
Rob: eh, ja
Arno: Dus, dat ga je haar LUID en DUIDELIJK vertellen. Dat schrijven we op, ondertekenen we en met dat contract ga je naar buiten!
Rob: [lacht opgelaten] Nou jongens, dat vind ik wel spannend…
Martijn: Rob, wat wil je nou, ben je nou een vent of wil je zo doorsukkelen totdat de relatie over drie jaar eindigt? Kun je beter nu duidelijk zijn en een slaaf vinden die weer een relatie met je wil.
Rob: Nou, zo hoeft het niet…
Arno: Ben je nou een echte vent? Ga je contract nu opstellen of niet.
Martijn tegen Arno: Volgens mij is hij heel bang om Astrid te verliezen. Hij krabbelt terug. Hij is toch slapper dan hij lijkt. Wat een mietje. Met zijn grote bek.
Rob: [boos] Hé! Moet je luisteren vriend…..
Martijn: [interrumpeert en kijkt Rob strak aan] Ik luister….
Rob: [laat hoofd zakken, zucht diep] pffffff jongens, ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik wil Astrid echt niet kwijt, maar ze is zo ongelooflijk sterk en duidelijk.
Arno: je gaat geen lijn trekken Rob. Je durft het niet. Je mag best wat liever zijn…………voor jezelf
Rob:[geraakt]. Tja….ik ben die ruzies ook gewoon zat. Maar dit is echt mijn stijl, vechten, knokken…..
Arno: [zacht] Je wil Astrid echt niet kwijt Rob? Je bent bang dat het gaat gebeuren toch?
Rob: [zacht] Ja.
Arno: Misschien moet je dat tegen haar zeggen.
[er valt een lange stilte, Rob lijkt te vertragen en echt te landen, zijn uitstraling verzacht]

Rob: Ik geef me gewonnen jongens, dit is het precies. Ik ben wakker! Ik wil Astrid echt niet kwijt. Dankjewel. Ik ga het gesprek met Astrid aan. En op een zachte manier. De strijd wil ik niet meer aan….


Covid of Slomid virus…

Erik heeft het Slomid virus

We zijn bij een semi overheidsorganisatie in Noord Nederland en bieden de Mentale Knipbeurt als onderdeel van hun vitaliteitsprogramma. De Corona-maatregelen zijn strikt en bijna alle medewerkers werken al maanden thuis en niet op kantoor. Nu de tweede golf er is gaat het nog veel langer duren en dit heeft veel impact op de medewerkers.

Erik komt binnen. Hij sjokt een beetje en gaat met een diepe zucht zitten.

Arno: Zo Erik, jij barst van de energie zie ik! De vonken spatten er van af!
Erik: Ja, het is allemaal wel een beetje gedoe
Arno: Een beetje gedoe, dat valt gelukkig reuze mee, een beetje gedoe is niet een echt probleem. Wat is het echte probleem?
Erik: Dat is een goede vraag, ik weet eigenlijk niet precies waarom ik hier zit
[Ondertussen zakt Martijn ook helemaal in mekaar, neemt de slome houding van Erik over en zucht luidruchtig]
Arno: Ik weet eigenlijk ook niet precies waarom IK hier ben. Maar dat is geen probleem. Dus wat is het probleem Erik?
Erik: Het is allemaal zo slap
[Martijn zakt nog verder weg, ogen dicht, hand onder kin, slaaphouding en zucht nogmaals diep]
Arno: Maar dat is toch eigenlijk fantastisch! Dan komt de ware aard naar boven. Hier werken alleen maar ambtenaren. Die staan natuurlijk niet bekend om hun daadkracht. Nu wordt eindelijk duidelijk dat je onderdeel bent van de groep slaapkoppen. Ambtenaren die wachten op hun pensioen en net doen alsof ze heel belangrijk werk doen, maar eigenlijk niets bijdragen….dus nu komt ook jouw ware aard naar boven
Erik: [kijkt naar Martijn en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht] zo voel ik me ongeveer, alsof ik in een soort winterslaap leef. Iedere dag is hetzelfde. Een soort brei van online vergaderingen, mails, telefoontjes maar ik heb echt geen idee waar we het voor doen. Het voelt allemaal zo zinloos…
Arno: Dat VOELT niet zo Erik, dat is een FEIT! Jij doet al jarenlang zinloos werk, je bent tenslotte ambtenaar, en nu wordt dat gewoon duidelijk! Zinloos werk!
[Martijn zakt langzaam van de stoel op de grond]
Erik: [Weet niet goed hoe hij op Martijn moet reageren….gaat ‘gewoon’ verder.] En mijn collega’s ervaren het ook zo. De fut begint er gewoon uit te raken.
Arno: [gaat onderuit op stoel Martijn zitten, hand onder kin en schuift Martijn een beetje weg] Bij mij begint de fut er ook uit te raken Erik. Het is volgens mij aanstekelijk. Ik snap wel dat jouw collega’s ook uitdoven. Je bent gewoon een dooie. En je draagt het ook nog eens over op je collega’s. Het Covid virus heeft een zusje. Het Slomid virus. Daar word je sloom en passief van, en uiteindelijk word je net zo’n dooie als jij bent.
Erik: Je hebt ook wel gelijk. Ik laat me ook in slaap sussen, ik zou gewoon wat actiever moeten worden
Arno:[kijkt verschrikt] Niet doen Erik, je hebt het Slomid virus, daar kun je niets aan doen…
Erik: [lacht hard] ach hou toch op! Ik zie ook wel dat ik mezelf ook passief laat maken en dit uitstraal. Ik ga er direct wat aan veranderen
Arno: [paniek in zijn ogen]. Erik, niet doen, je hebt Slomid en je bent ambtenaar, je bent echt niet in staat om iets te veranderen, dat is heel slecht voor jouw gezondheid……Hier rust Erik, hij stierf aan het Slomid virus, hij ontkende dat hij het had en werd actief, helaas werd hem dat fataal…
Erik: [staat lachend op en geeft Martijn een tik met zijn voet] Wakker worden Martijn, het is me duidelijk!
Martijn: [staat op] Ojee, een actieve Slomid patient….dat wordt linke soep. Wij zijn niet verantwoordelijk voor jouw verdere gedrag Erik, ik zou het niet doen….
Erik: [vol energie] Ik ga in ieder geval mijn thuiswerkomgeving veranderen en met regelmaat bewust achter mijn computer vandaan en wil ook minimaal twee keer per week met een collega afspreken om te gaan wandelen!

Dit zegt Erik
Zal ik het doen? Zijn ze een soort psychologen? Wordt het geen zwaar gesprek? Zullen ze mijn zwakte zien? Stel ik me niet aan? Is het niet overdreven om te gaan?

Voor mij was er echt een drempel om naar de Mentale Knipbeurt te komen. Maar het sprak me ergens ook wel aan. Ik zat tenslotte niet lekker in mijn vel. Na zo veel tijd thuiswerken en minder met mijn collega’s te zijn voelde ik me soms lusteloos en had weinig zin om mijn werk nog te doen. En wat zat ik eigenlijk de hele dag te doen? Achter mijn keukentafel, vergaderingen online, mails beantwoorden, bellen en af en toe een document opleveren. Zinloos toch?

Toch besloot ik te gaan. Ik vind het best spannend om dit te delen, daarom het is geanonimiseerd. Dus mijn naam is gewijzigd en daarmee niet te herleiden. De Mentale Knipbeurt hier beschreven is echter écht zo gegaan….

Het heeft me in zeer korte tijd echt heel veel energie gegeven en de zin om te bewegen en actief te worden. Het heeft me echt goed gedaan!

Hilarische bedachtzame Heidi

Er komt een vrouw binnen. Midden veertig, keurig, voorkomend met een open glimlach.

Heidi: Ik heb er zin in.
Arno: Mooi, wij ook! Wat is het probleem?
Heidi: Nou ja, probleem? Ik denk soms een beetje veel na, daar word ik kriebelig van.
Arno: Je bent dus gewoon traag.
Heidi: Nee, eerder bedachtzaam
Arno: Meestal te laat met reageren toch?
Heidi: Ja dat wel, maar niet traag
Arno: Maar dat is geen probleem toch? Je denkt gewoon heel goed na voordat je wat doet. Er is dus iets anders
Heidi:[kijkt omhoog en denkt diep na] euhmm..
Martijn: [fluistert]Dit is dus wat ze doet, diep nadenken
Arno: [fluistert]Ik vind bedachtzame mensen altijd wel mooi
Martijn:[fluistert] ze is inderdaad wel héél bedachtzaam, bijna traag
Heidi:[lacht]. Het is ook wel mooi, ik ga niet over één nacht ijs. Dat past ook bij mijn vak. Goed en zorgvuldig handelen.
Arno: Dus bedachtzaam is niet echt het probleem toch?
Heidi: Nee, klopt. Maar soms denk ik, nou zeg, dat had ik ook wel eerder kunnen bedenken.
Arno: Ja, maar dat hoort bij bedachtzaam zijn
Heidi: Soms denk ik: nou zeg, kom op..
Arno: Maar je zit ook zo mooi bedachtzaam in de stoel. Een beetje draaien en nadenken.
Heidi: [lacht hard] Ja, ik vind het ook echt een mooie stijl
Arno: Dus wat is nou het echte probleem?
Heidi: Ik denk dat ik nog niet voldoende denk [een heel harde lach]
Arno: Dat denk ik ook. Hoeveel denk je al denk je?
Heidi: [lacht]
Arno: Wat zou er gebeuren als je nog meer zou denken, denk je?
Heidi: [lachend] Dan word ik gek
Arno: Dus eigenlijk denk je maximaal en ga je net niet over de rand waardoor je gek zou worden. Dat is echt heel bedachtzaam. Goed bedacht!
Heidi:[lacht nog harder] Ik DENK het ook [weer lach]
Arno: Wanneer denk je eigenlijk niet? Tijdens sporten, douchen of sex?
Heidi:[tranen in ogen]. Zelfs dan….
Martijn: Ik zie wel een groot voordeel van al dat denken, je maakt natuurlijk nooit een fout
Heidi: Dat is wel de bedoeling, maar soms lukt dat niet
Arno: Weet je wat AI is? Kunstmatige Intelligentie, dát heb je nodig. Dat is nog meer denkvermogen. Die denkt alvast met je mee.
Martijn: Wat ik zit te denken…
Arno: Zie je, het is aanstekelijk.


[Het wordt een hilarische setting. Er wordt veel gelachen en Heidi heeft zichtbaar plezier en lacht om haar probleem, ook merken we dat door het uit te vergroten ze een ander beeld krijgt]


Martijn: Ik zit te denken Heidi, je kunt natuurlijk wel heel goed kiezen. Heel overwogen.
Heidi: Ik vind keuzes maken heel lastig
Martijn: Ondanks dat je er zo veel over nadenkt?
Heidi: Niet ondanks, maar dankzij…..denk ik..[weer lach]
Arno: ok, voor welke keuze sta je nu?
Heidi: We willen een nieuwe badkamer
Arno: Ah, er is iemand die je helpt bij het maken van keuzes. Hij kan natuurlijk knopen doorhakken. Dus je kunt op hem terugvallen en hem de schuld geven!
Heidi:[lacht] Ja, Erik. Oh, erg, eigenlijk gaat het wel zo.
Arno: En heb je lang nagedacht voor dat je jouw partner koos? Jij bent vast van de lijstjes. Voor en tegen. Dus hij heeft de test doorstaan.
Heidi: Nou ja een lijstje, maar ik heb uiteraard wel goed….
Martijn en Arno: NAGEDACHT!
Arno: Volgens mij koos hij jou en jij hem niet.
Heidi:[hilarisch], ja dat is ook nog zo…oh shit zeg. Interessant.
Arno: Maar goed. De badkamer dus. Zijn jullie er al uit
Heidi: We zijn een heel eind. Maar het moet natuurlijk wel perfect zijn
Martijn: Precies. Geen fout. Zero tolerance.
Heidi: Niet over één nacht ijs
Martijn: Zeg dat wel.
Arno: Heeft jouw partner er nog zin in? In die badkamer? Talloze keuzes. Tegels, douche, inloop, regendouche, verwarming, misschien dubbele wasbakken, en dan natuurlijk de afwerking….Arme Erik.
Heidi: Precies, welke tegels moeten we nemen. Als je….
Martijn: Zeg Heidi, DENK jij dat je er uitkomt? Of moeten we ff met je meeDENKEN?
Heidi:[lach] oh, verschrikkelijk. Jullie hebben mijn probleem niet opgelost, maar het is wel heel duidelijk hoe het bij me werkt. Zo duidelijk heb ik het niet eerder gezien.

Heidi: Ik beloof jullie dat we deze week de knoop gaan doorhakken en een keuze maken voor de badkamer
Arno: Erik dus.

CONTRACT
Ik Heidi, ga deze week SAMEN met Erik een keuze maken voor de badkamer. Ik heb er genoeg over NAGEDACHT. Nu is het tijd voor actie (denk ik;-)

Fuck it……..toch?

We mogen vandaag bijna 20 Mentale Knipbeurten doen bij een overheidsorganisatie in het Noorden van het land. Het gaat lekker, we zijn halverwege. Dan komt zij binnen.

Hoge rode hakken, knalrode oorbellen, strakke zwarte spijkerbroek en rode riem…Danielle komt binnen!

Martijn: sodeju!
Arno: zeg dat wel
Martijn: man o man
Arno: precies
Martijn: heb je dat gezien?
Arno: nou en of

Martijn:[verlegen] eh, hoi, wie ben jij?
Danielle: [lacht] ik ben Danielle
Arno: [verlegen] hoi Danielle. Ik ben Arno. Ben je hier wel goed? Moet je niet ergens optreden of zo?
Danielle: [lacht] ik ben hier zeker wel goed.
Martijn: nou, eh, Danielle, kom maar zitten. Ja sorry hoor, meestal komen hier hele onzekere mensen met problemen enzo. Dus….snap je?
Danielle: Ik dacht vanochtend, ik doe die hakken gewoon aan. Fuck it!
Arno: Ja precies, maar Danielle, wat is dan het probleem?
Danielle: Ik wil me iedere dag wel zo voelen. En als ik in een vreemde omgeving met een groep of presentatie ofzo dan…
Arno: oh gelukkig….ik dacht echt dat jij zo’n powervrouw was, maar het is dus allemaal nep, ha ha, fuck it gewoon nep!
Danielle: nou, ik denk wel heel erg na voordat ik zoiets aantrek.
Arno: Dus het probleem is dat jij je iedere dag wel zo wilt voelen zeg je. Wat bedoel je dan?
Danielle: Nou gewoon, de fuck it mentaliteit. Gewoon zijn wie ik ben zonder dat ik onzeker word.
Martijn: Eh, Danielle, je bent een vrouw toch?
Danielle: Ja?
Martijn: Nou, dat dus!
Danielle: Wat?
Martijn: Nou, dat je een vrouw bent. Ken jij een vrouw die gewoon is wie ze is zonder onzeker te worden?
Arno: Ik dacht dat zij het was Martijn, met die laarzen. Maar nee dus….
Danielle: Nah, ik denk dat de meeste vrouwen er wel een beetje last van hebben
Martijn: Nee, Danielle, ALLE vrouwen hebben er meer dan een beetje last van. Het is gewoon onderdeel van het pakket. Man=zeker, vrouw=onzeker. Dat is een feit. En geen probleem dus. Wetenschappelijk onderbouwd. Een soort wiskunde; Dus accepteren. Opgelost. Heb je nog een echt probleem?
Danielle: Ik vind het vervelend voor een groep staan, dan word ik echt onzeker.
Arno: Danielle, wil je eens daar gaan staan? Voor de groep?
[Danielle staat weifelend op, Martijn en Arno zitten naast elkaar op de stoel]
Arno: Nou, vertel maar…
[Martijn en Arno gaan met elkaar in discussie over lasagne, met of zonder geraspte kaas]
Danielle: Ik wil jullie wat vertellen…
Arno: maar doe je dan met belegen kaas? Dat is toch helemaal niet…
Danielle: [kijkt geamuseerd en klapt in haar handen] Ik wil jullie vertellen over mijn nieuwe project. [Martijn en Arno kijken op]
Martijn: [tegen Arno]. Parmezaanse kaas, geen belegen kaas…
Danielle:[lacht hard]. Zeg heren, ik sta hier! Ik ben Danielle en heb wat te vertellen.
Arno: Danielle heeft wat te vertelle….dat rijmt. Geinig
Danielle: YO MANNEN! Ik sta hier, ik mag dan soms onzeker zijn maar ik ben toevallig wel degene met de meeste kennis van project X. Ik heb onderzoek gedaan, met verschillende partijen gesproken en…..[en Danielle staat vol vuur te vertellen, Martijn en Arno luisteren]

[Danielle stop na enige tijd]
Arno: Fuck it Danielle, hoe was dat?!
Danielle: [staat als een huis op grote rode hakken] Ik ga over twee maanden beginnen in een nieuwe baan en maakte me best wel zorgen over hoe ik me zou gaan presenteren en hoe ik zou gaan functioneren. Maar ik ben gewoon goed in wat ik doe en ben zeker geschikt. Bovendien ga ik mijn eerste werkdag deze kleding dragen!

Na afloop krijgen deelnemers altijd een foto met ons en het contract. Danielle laat ons weten:

Beste mannen, de foto heb ik uitgeprint en samen met mijn contract in de keuken hangen. Iedere keer als ik ernaar kijk zie ik hoe zelfverzekerd ik kan zijn en ervaar weer de luchtigheid en de lol van de sessie. Ik heb nu al zin in de eerste werkdag. Fuck it! Dank!!

De jankende optimist

Ingrid komt binnen, ze ziet er goed uit en lacht vrolijk. Ze is de laatste van de 14 personen van vandaag.

Martijn: Hi Ingrid, je bent de laatste vandaag, ik hoop wel dat je een echt probleem hebt, dan hebben wij namelijk ook een goede afsluiter van de dag
Ingrid: Nou, dat komt wel goed [zegt ze met waterige ogen]
Martijn: [heel vrolijk] gelukkig Ingrid, vertel, wat is het probleem
Ingrid: [trillende stem] Ik ben kwetsbaar en labiel en daar baal ik van
Martijn: Ojee, twee problemen, kwetsbaar en labiel. Maar kwetsbaarheid is niet perse een probleem toch? Is ook wel mooi!
Ingrid: Nou, ik vind er niks moois aan.
Martijn: Wat is dan het echte probleem?
Ingrid:[dikke tranen] Ik zit in een scheiding, mijn man gaat weg en we verkopen ons huis. Mijn hele leven ligt in puin.
Arno: Jouw hele leven ligt in puin?! Dus je bent op het allerlaagste punt uitgekomen?
Ingrid: Dat denk ik wel
Arno:Tussen nul en tien welk cijfer geef je het nu?
Ingrid: Een drie.
Arno en Martijn: Ooooh, een drie!
Arno: Dat valt dan reuze mee, veel beter dan een nul.
Ingrid: Ja, ik ben ook veel sterker dan ik dacht, maar….
Martijn: Niet aan de drank geraakt?
Ingrid: [lacht] Nee, alleen meer snoep
Martijn: Chocola, chips, kaasjes?
Ingrid: Chocola natuurlijk, heerlijk!!
Martijn: Wat is nu het echte probleem? De scheiding?
Ingrid: Nee, niet dat. Gewoon alles wat op me af komt. De onzekerheid.
Martijn: Maar dat is ook wel mooi. Met onzekerheid komt ook ruimte voor nieuwe dingen en creativiteit.
Ingrid: [met tegenzin] Dat is ook zo, ik voel ook ruimte voor nieuwe mogelijkheden en dat voelt ook wel weer lekker.
Arno: Gaat hij bij je weg of gaan jullie uit elkaar?
Ingrid: Hij heeft een ander.
Arno: Dat is logisch. Na zo lang. Als ik jou zo zie was jullie relatie al lange tijd uitgedoofd toch? Je wist dat dit ging gebeuren. Dus volgens plan eigenlijk, alleen heb je het lange tijd ontkent. De prik was gewoon uit de cola.
Ingrid: [verbaasd] ja, dat is eigenlijk wel waar. Al sinds acht jaar was het een soort broer zus relatie. Weinig echte verbinding, verschrikkelijk eigenlijk. Maar wel veilig of zo?
Martijn: Dus het was totaal geen verrassing voor je toch? Misschien wel een opluchting! Eindelijk is dat gebeurd wat onvermijdelijk was toch?
Arno: [plagend] En ook ruimte voor een nieuwe……
Ingrid: [kijkt vragend]??
Arno: [speels en vrolijk]Ruimte voor een nieuwe…..toch Ingrid?
Ingrid: [met twinkeling en enige gêne] ja, dat ook ja. Dat is wel weer het leuke.
Arno: Ik bedoel een nieuwe fiets Ingrid, waar heb jij het over??
Ingrid: [schiet volledig in de lach, hand voor haar mond] ooohh, echt niet. Jullie zijn een stel zeg!
Martijn: [geschrokken blik] uhhh, waar heb jij het dan over Ingrid, toch niet……… nee, echt??
Arno: Volgens mij gaat ze op mannenjacht!
Ingrid:[lacht nog steeds heel hard en huilt tegelijk]. Ja, ik wist al lang dat dit ging gebeuren, ik vind het echt erg, maar ik ben ook heel erg opgelucht dat het nu eindelijk zover is. Kan ik weer verder met mijn leven! Ik zie echt ook de mogelijkheden, ik ben eigenlijk een enorme optimist, maar de laatste tijd was dat ook weg. Het doet echt pijn, maar ik zie echt de mogelijkheden.
[Ingrid veegt tranen weg, snuit neus en krijg glaasje water]
Arno: Hoe ga je dit nu vervolgen? Welke stap ga je nu zetten? Wat wil je al langere tijd maar heb je nog niet gedaan? Sommige mensen nemen een tatoeage.
Ingrid: Ik loop al heel lang met het idee om een totaal ander kapsel te nemen, dit vind mijn man….
Arno: Ex
Ingrid: Ja, mijn EX mooi, beetje klassiek, maar ik wil iets krachtiger en vrijer kapsel.
Martijn: Nou, je zit toevallig bij de Mentale Knipbeurt, dus een vrij kapsel kunnen we zo voor je regelen
Ingrid: [lacht voluit] Nee, ik ga gewoon naar een echte kapper! Oh jongens, ik heb in tijden niet zo gelachen, ik wist het ook wel, maar ik durfde me gewoon niet zo te voelen. Ik krijg ook echt weer vrijheid en ruimte!

Contract
Ik, Ingrid, ga vandaag een afspraak maken bij de kapper om een vrijer kapsel te laten knippen. IK VOEL ME WEER VRIJ!

Niet doen Peter!

We zijn bij een middelgrote organisatie waar we vandaag 12 Knipbeurten gaan doen. Er werken voornamelijk ‘denkers’ in deze organisatie. Spiegel staat, stoelen klaar, schorten aan, krulspelden, haarlak en andere tools geïnstalleerd en de opstelling staat op 1,5 meter.

Peter komt de kamer binnen. Een vrolijke vent van rond de dertig jaar. Verzorgde uitstraling met hippe baard.

Arno: Welkom Peter! Ik zie aan jouw houding dat je met een dilemma binnenkomt dat wij mogen oplossen!
Peter: Ja hoor, tuurlijk kun je dat zien…
Arno: Je draaide je ogen naar mij en linksboven toen je binnenkwam, dat is de dilemmablik. Zoek maar op www.psychologie.nl. Maar in jouw geval klopt het dus niet?
Peter:[beetje verbaasd] nou eigenlijk wel ja…maar dat kun je niet echt zien toch?
Arno: En je loopt al een behoorlijke tijd met het dilemma toch? Minimaal een paar weken.
Peter: [lacht] Dat kun je ook zien zeker!
Arno: Een maandje denk ik? Klopt?
Peter:[beetje onzeker] uh, ja dat denk ik wel…
Arno: Mooi! Je hebt dus een dilemma waar je zo’n maand mee rondloopt. Vertel!
Peter: Ik werk nu vijf dagen in de week. En ik denk bij mezelf ‘moet ik dit de hele week doen of wil ik er iets bij doen?’
Martijn: [tegen Arno]. Hij kent het verschil tussen moeten en willen volgens mij niet. Als je iets moet doe je het beetje tegen je zin en als je het wilt….tja.
Peter: Ik weet al heel lang dat ik zoiets wil doen. Het is mijn droom om….
Martijn: Peter, ik zou het niet doen. Je weet het al heel lang en het is jouw droom. Dus lijkt me duidelijk. NIET DOEN!
Peter: [lacht] als jullie dit zo zeggen voel ik echt dat ik het wil.
Arno: wat is dan het probleem?
Peter: tja, als ik deze opleiding ga doen kost het me een dag in de week, en die kan ik dan niet besteden aan mijn werk.
Arno: wat is dan het probleem?
Peter: ik weet niet hoe ik het mijn manager moet zeggen.
Martijn: daarom zeg ik NIET DOEN. Levensgevaarlijk! Misschien ontslaat hij je wel. Of erger, misschien valt hij je fysiek aan.
Peter:[lacht hard] ik weet ook niet wat ik allemaal in mijn hoofd haal!
Arno: wanneer kun je beginnen?
Peter: [glimt van enthousiasme] ik kan begin november starten, het gaat om een Masterstudie in Nijmegen, 3 dagen in de maand. En praktijkopdrachten, superleuk! En juist de combinatie met mijn werk is zo mooi, dan kan ik zowel inhoudelijk als creatief gaan werken als de studie is afgerond! Nu al zin in! YES. IK GA HET DOEN!

Peter schrijft in zijn contract:
Ik, Peter, ga in november beginnen met mijn masterstudie in Nijmegen. Ik ga dit volgende week aan mijn leidinggevende vertellen!

Vrouwen en keuzes….

We hebben de kapsalon vandaag weer ingericht voor 15 Mentale Knipbeurten. Spiegel staat, stoelen klaar, schorten aan, krulspelden, haarlak en andere tools geïnstalleerd en de opstelling staat op 1,5 meter.

Adelinde komt binnen. Vrolijk en een beetje onzeker wil ze plaats nemen op de kappersstoel.

Martijn: Welkom Adelinde. Fijn dat je er bent. Wat is jouw probleem?
Adelinde: [schiet in de lach] Mag ik eerst even rustig gaan zitten?
Martijn: Uiteraard, nogmaals welkom. Wat zie je er mooi uit! Prachtig helemaal in het zwart. Stijlvol zeg……zo, genoeg. Wat is je probleem?
Adelinde: Nou ja, probleem. Misschien valt het wel mee, ik weet het eigenlijk niet
Martijn: Niet!?
Adelinde: Wanneer is iets een probleem?
Martijn: Dat is eigenlijk wel een goede vraag…weet ik niet. Jij?
Adelinde: Ik denk als je ergens last van hebt…
Martijn: Waar heb jij dan last van…
Adelinde: Ik weet niet of ik er last van heb.
Martijn: Dat snap ik wel, als je er zo mooi uit ziet als jij en zo vrolijk bent heb je er zeker geen last van.
Adelinde: Ik loop wel eens tegen dingen aan.
Arno:[richt zich tegen Martijn]. Dit is er weer zo één Martijn. Een probleemontkenner. Typisch. Ik zou haar maar gewoon gelijk geven en dan de volgende binnen roepen, dit wordt niets.
Martijn: [tegen Arno] Ze heeft geen last, ontkent inderdaad dat ze een probleem, maar loopt wel eens tegen dingen aan.
Arno: [tegen Martijn]. Ik loop ook continu tegen dingen aan. Maar volgens mij heeft Adelinde geen echt probleem, stoppen dus!
Adelinde: OK, OK, ik heb WEL een probleem….
Martijn: Echt? Ik geloof er niets van!
Adelinde: Ik vind het moeilijk om keuzes te maken. Ik twijfel altijd en heb het gevoel dat ik het altijd verkeerd doe..
Martijn: Wacht even. Kleine check tussendoor: jij bent een vrouw toch?
Adelinde: Ja?
Martijn: Nou, dan is het wel duidelijk toch?
Adelinde: Wat, hoe bedoel je?!
Martijn: Vrouwen KUNNEN geen keuzes maken. Daar hebben ze MANNEN voor nodig.
Adelinde: [lacht]. Nou bij ons thuis is dat heel….
Martijn: Bij jou thuis is dat net zo, toch?
Adelinde: Fred is meestal wel degene die de knoop doorhakt ja.
Martijn: Nou dan, wat is dan het probleem?
Adelinde: Ik vind dat ik het ook zelf moet kunnen.
Arno: ok, Adelinde, ik ga je een simpele vraag stellen. Ben je voor Ajax of Feijenoord…
Adelinde: uhhh, nou maakt me niet zoveel uit.
Arno: Voila!! Je kunt niet kiezen. En Fred? Ajax of Feijenoord.
Adelinde: Hij is voor Heerenveen!!
Arno: Zie je wel!! Een man, die kiest gewoon. En jij weet het niet…
Adelinde: [lacht luid]. Het is gewoon zo! Ik ben gewoon een twijfelaar.
Martijn: Voor welke keuze sta je Adelinde. Maken we het concreet.
Adelinde: We willen ons huis schilderen, ik twijfel over de kozijnen. Lichtblauw of wit.
Martijn: Pfff, dat is inderdaad echt een ONWIJS GROTE KEUZE. Ik snap wel dat je er niet van kunt slapen. Stel je voor dat je de verkeerde keuze maakt!
Adelinde: Ik lig inderdaad vaak wakker van dit soort dingen.
Martijn: Ja terecht ook WIT of LICHTBLAUW. Ik neem wel aan dat je goed bent ingelezen, voors en tegens hebt afgewogen. Je zult toch de verkeerde keuze maken….en gaat het dan over ALLE kozijnen?
Adelinde: [lacht]Ja, inderdaad.
Martijn: Boven en beneden?
Adelinde: [schaterlach] hou op, ik snap het!
Martijn: En hoe lang ben je al aan het twijfelen?
Adelinde: [tranen van de lach] al….vijf…..weken….[stopt niet meer met lachen]

Ook wij hielden het niet meer droog, de lach van Adelinde was zo aanstekelijk dat we misschien wel een minuut schaterden. Adelinde droogt haar tranen, drinkt een beetje water en kijkt ernstig in de spiegel.

Adelinde: Ik vind het gewoon lastig, het is inderdaad zo hilarisch zoals dit voorbeeld, ik kan moeilijk kiezen. Fred is er duidelijker in. En de keuzes die hij maakt zijn altijd prima. Het raakt aan mijn onzekerheid. Maak ik wel de goede keuze? Wat vinden anderen? Ben ik wel goed genoeg? Maar het is heerlijk om er zo om te lachen. Dit relativeert enorm….
Martijn: Volgens mij kunnen we wat met je afspreken toch?
Adelinde: Jazeker!
Arno: Weet je het zeker? Dit is wel een keuze hoor?
Adelinde: JAZEKER!!!

Adelinde schrijft in haar contract:
Ik ga mijn keuzes relativeren door het effect te overdrijven! Dit maakt het makkelijker om te kiezen. En als ik er niet uitkom dan vraag ik gewoon Bert! En de kozijnen worden WIT!